Foto de A.C.P.
Requiem, Gabriel Fauré - Maîtrise Notre-Dame de Paris
Orchestre National Auvergne - Rhône - Alpes
Nota: Este poema es fruto de una lectura de poemas de Raquel Lanseros, concretamente "2059" y "En ocasión de todos los finales".
Despedidas
Momentos de partidas,
propias, ajenas, ignoradas,
irreversibles o definitivas,
buscadas o encontradas,
punto y seguido o punto final.
Por mi parte, no me recreo en ello.
No estaré para poder ser consciente.
de dejar testificación del momento.
Con una crónica testimonial del adiós.
Tras vivir los vestigios de
todo tipo de finales posibles
tanto otoñales aceptados,
fríos invernales sufridos,
enamoradas primaveras,
e incluso veranos optimistas.
No pintaré de naranja ninguno,
no son recuerdos para ello,
y cuando me toque ser protagonista,
solo un blanco pulido y luminoso,
podrá mostrar mi aureola final.
Siendo a veces como un cadáver,
flotando a la deriva del pensamiento,
para dejar simplemente una idea
espererando ser recogida en un verso.
Terrassa, 20 de mayo de 2026

Vui entendre , apreciat Alfred , que com a poeta , la teva inspiració et porta a relatar diferents moments de la existència , de les quatre estacions de la vida , e inclús les disposicions finals. Ho acompanyes de una música trista que dona sentit al teu poema , tan natural , tant real....peró espero i desitjo , que sigui nomès aixó , un poema ! Al amic poeta , vital i eixerit . ...Una abraçada.
ResponderEliminarVaig escriure aquest comentari , quan no havia llegit la teva nota , Alfred , que feia referència a una sessió de lectures de Raquel Lanceros. Es evident que per part meva , canvia el significat de les teves paraules. Jo m.havia preocupat ! Endevant , amic poeta !..
EliminarEs un tema per mostrar i parlar, es present entre nosaltres.
EliminarTot es pot recollir dins un poema.
Ho has entés perfectament. Una abraçada!
Sí ella fa una posta en vers, a la seva manera i jo faig, la meva interpretació personal, sobre el mateix.
EliminarGràcies un altre cop.
Lo queramos o no estamos llenos de finales... empezar ya conlleva un final. Es precioso cómo lo asume y explica tu poema. Bss
ResponderEliminarOh, sí! y no siempre son de nuestro gusto.
EliminarMuchas gracias, Sylvia. Bss.
Tengo tantos adioses acumulados que no puedo ni contarlos...
ResponderEliminarEso sí, algunos aún me duelen.
Se acumulan en exceso. Eso duele y no hay nada que hacer.
EliminarSaludos.
Precioso poema, me gusta eso de la idea recogida en un verso.
ResponderEliminarPetonets!!
Muchas gracias, Montse!
EliminarMe alegra saberlo.
Petonets!!
Asistimos o protagonizamos finales, son de pasada, siempre habrá uno especial para ese acumulamos vida, etapas, y prestamos momentos que alguien mencionará...
ResponderEliminarMe ha gustado especialmente. Un abrazo
Tuve una buena inspiración. Los poemas de raquel lanseros, son muy potentes.
EliminarMuchas gracias, Ester. Un abrazo.
Que bonito poema Alfredo. La verdad es que los finales siempre están ahí porque durante toda la vida, se empieza algo importante y menos importante, y con el tiempo termina.
ResponderEliminarTú versado es estupendo sobre el tema.me ha encantado tu inspiración.
Un abrazo y buen día.
Muchas gracias, Elda. Ya de entrada, sabemos como acabará la cosa, y lo vemos continuamente.
EliminarUn abrazo y feliz semana.
Sentir ser un cadáver para que del pensamiento aflore una idea en un verso como esta preciosa idea, que empieza y termina.
ResponderEliminarFeliz día Alfred.
Un abrazo
todo tiene un principio y un fin. Versarlo es humanizarlo, hacerlo asumible.
EliminarFeliz semana, Carmen.
Un abrazo.
Despedimos de momento, definitivamente, para siempre. Cuando sea nuestra despedida que podamos irnos con la misión cumplida y dejando buenos recuerdos, un abrazo Alfred, sentido poema!
ResponderEliminarHay despedida de todo tipo, incluida la inevitable y pocas veces deseada.
EliminarHay que irse dejando un buen sabor de boca.
Un abrazo, maría cristina.
Tot comença i tot acaba, però ens deixes un alè al cor d'un bon poema.
ResponderEliminarUna fotografia preciosa i una peça trista, però no menys bella.
Aferradetes, Alfred.
No cal fer una tragedia excesiva per una cosa tan natural.
EliminarSimplement es així. Moltes gràcies.
Petonets, Paula!
Tu sentido poema me ha hecho pensar en que desde hace un tiempo algunos venimos contando más de los que se despiden que de los que se quedan, entre nuestros conocidos. Pero no hay que dar muchas vueltas al tema.
ResponderEliminarSí, es para darle muchas vueltas, cosa de ir adquiriendo una cierta edad.
EliminarEs muy hermoso tu poema, con cada despedida también poco a poco nos vamos yendo. Besos
ResponderEliminarMuchas gracias, Inma. Algo de eso, de irnos nosotros también, es bien cierto.
EliminarBesos.
Bonito final para referirte a las despedidas. Creo que ellas siendo parte normal de la vida, son un tanto utópicas, porque en el corazón, el recuerdo todo lo sostiene. Menos mal que el corazón no tiene una capacidad límite. Cariños para ti amigo, fue un gusto leerte. Admiro a Raquel Lanseros.
ResponderEliminarP A T Y
Muchas gracias, Paty. Hemos de agradecer lo vivdo con ciertas compañías.
EliminarMuchos cariños. Una poeta impresionante.
Ay tocas un tema que a mi personalmente me cuesta tanto..despedirme, leyéndote me emocionó reconocerme en muchos versos.
ResponderEliminarPrecioso!
Un beso
No es nada fácil, y le das vueltas para el resto de tus días.
EliminarMuchas gracias, lunaroja.
Un beso.
Hay despedidas que son difíciles de superar; aunque cada vez que alguien se marcha, sea para siempre o a otro destino, el corazón late más deprisa, sin freno, aun sabiendo que esos recuerdos siempre estarán ocupando una parte de él. Un abrazo.
ResponderEliminarComo en todo, las hay de todo tipo.
EliminarEs eas sensación que describes.
Un abrazo.
Hoy me llega especialmente tu poema. En cada despedida sentida dejamos un trocito de nuestro corazón y de nosotros depende devolverlos a nuestro recuerdo y llevarlos con nosotros.
ResponderEliminarRaquel Lanseros me gusta muchísimo.
Un abrazo, Alfred.
Es que no es fácil, siempre las despedidas pueden ser morir un poco.
EliminarEs una gran poeta.
Un abrazo.
Los finales siempre son tristes.
ResponderEliminarTu poema emociona porque es una gran verdad.
Un beso.
Los hay que aunque se disimulen con una fiesta, tambien dejan tristeza.
EliminarMuchas gracias, Amalia.
Un beso.
Un poema muy reflexivo y lleno de imágenes potentes, Alfred. Me ha gustado especialmente esa idea de acabar convertido solo en una idea flotando, esperando ser recogida en un verso. Tiene algo melancólico, pero también muy humano. Una abraçada :)
ResponderEliminarMe gusta esa visión tuya. Tras haber degustado el conjunto del post.
EliminarUna abraçada.
Vaya...., como para irme ahora de feria...
ResponderEliminarLa vida siempre sigue...
EliminarAparezco mas arriba como Anónimo, pero soy yo.
ResponderEliminarOtro abrzo, Alfred.
Hola carmela, gracias por decirlo, ,e gustó.
EliminarOtro abrazo.
Profundo y conmovedor poema, Alfred.
ResponderEliminarRéquiem para una partida...
Abrazos.
Muchas gracas, Ernesto.
EliminarNo es especialmente dedicado a nadie, pero todos tenemos cada vez más.
Abrazos.
Els comiats sempre resulten tristos però no els podem defugir. Així és la vida.
ResponderEliminarUna abraçada.
Exacte, no els pode defugir, la tristor s'ha de positivar, el record a de ser bonic.
EliminarUna abraçada.
Bonito sería terminar y poner el punto final, con un precioso verso como tu has hecho con este hermoso poema.
ResponderEliminarBesicos muchos.
Hola Nani! Gracias por tus palabras tan elogiosas.
EliminarMuchos besitos.
Cuántas despedidas lo son sin que lo sepamos hasta que ya es muy tarde...
ResponderEliminarSaludos,
J.
De esas también hay un montón, algunas inexplicables y otras que acaban importando poco. Pero aquí estamos todos con las definitivas sin retorno, que son más impactantes.
EliminarSaludos.
¿Qué será de tus letras? Ojalá que se leídas muchas épocas después. Ojalá prevalezcan.
ResponderEliminarFalta que algo permanezca entre tanto que estaba destruyendo.
Besos.
Caramba, me alegra que lo tengas en tan buena estima.
EliminarDejemos algo positivo tras nuestro paso.
Besos.
Creo que todas las despedidas son tristes, y yo me he sentido triste con muchas de ellas. El poema me ha encantado. Besos.
ResponderEliminarLo contrario es algo raro.
EliminarMuchas gracias, Teresa.
Besos.
Molts bonics versos benvolgut Alfred, tota marxa de la vida entristeixen molt i hens fan sentir un profund dolor al pensar que, qui sap si hens podrem retrobar quan tinguem que marxar nosaltres tambe… Les esperances hi son!, quin sentit tindria la vida, haber compartit part de les nostres vides, amb familiars, bons amics i persones que nomes haber passat per devant nostra, o tenirles al costat i poder creuar un somriure, alguna paraula, o que hagin format diversos escenaris de lo viscut, ….es perdi toooot com si res…algu hiha i a de ser. Es bo tenir persones que escriuen, que fan versos, i saben transmetre tot aquest dolor, sobretot daquells que shan fet sentir al nostra costat sempre, donan aquell caliu del estimar, lacomprensio, recolzament i gaudir de meravellosos moments i tambe dels mes durs, que tan agraieix un, ser acompanyat enles nostres vides. Moltes gracies benvolgut Alfred, el teu porma fasentir molt… moltes Gracies per compartir amic i sempre tan ben acompanyat per tan bona musica. Gracies😊😘😘😘😘😘
ResponderEliminarHola benvelguda Pastis! Es complicat intentar donar-li sentit al fet de que pot passar després. M'agrada que ho tinguis tan clar, per la meva part, em costa de creure. Pero bé, de moment, acceptem el fet de despedir- de la forma más positiva posible.
EliminarMoltes gràcies a na tu, una abraçada!